Bitrate: wat is het?

Hoeveel data per seconde een muziekbestand of een Bluetooth-verbinding doorgeeft, meestal in kbps. Meer data kan meer detail betekenen, maar alleen als de bron van de muziek, de codec en de koptelefoon dat allemaal aankunnen. Een hogere bitrate gebruikt ook meer stroom en maakt de verbinding gevoeliger voor storing.

Bitrate is het aantal bits per seconde waarmee een geluid wordt doorgegeven, meestal uitgedrukt in kilobit per seconde (kbps). Een hogere bitrate betekent dat er meer data per seconde beschikbaar is, en dus meer ruimte voor detail. Een cd-kwaliteit bestand zonder compressie gebruikt 1411 kbps; een stream van een muziekdienst ligt vaak tussen 128 en 320 kbps, een Bluetooth-verbinding met LDAC haalt maximaal 990 kbps.

Meer is niet automatisch beter. De codec bepaalt hoe slim de beschikbare bits worden gebruikt: een moderne codec klinkt bij 256 kbps vaak beter dan een oudere bij 320. Ook moet de bron meebewegen: een bestand van lage kwaliteit wordt niet beter door een hoge bitrate in de verbinding. En een hoge bitrate vraagt een stabiele verbinding; in een drukke omgeving valt de verbinding terug naar een lagere stand. Kijk daarom niet alleen naar het getal, maar naar de combinatie van bron, codec en koptelefoon.

Bron: de Bluetooth SIG (bluetooth.com). Welke waarde een model heeft, staat op zijn productpagina onder “Specificaties”, met de bron erbij.

Alle begrippen staan op Begrippen uitgelegd. Welke koptelefoon bij jou past, zie je met de keuzehulp.